Hiç Kavuşamadık

Bir afeti rüyam sunduğu gündür
Bal tadında bir haz sürüldü bana
O geceden beri yastığım yündür
Hoş beş edemedim,ah kana kana

Bir türlü görünmez gönlüme geçip
Gizemli periye bulamam mana
Beğense fena mı yerini seçip
Kasvetli özlemi yetiyor cana

Tatlı bir heyecan ayrılmaz kalpten
Esaret esiyor tutkudan yana
Dünyalı halimden ayrıldım hepten
Seherlere kadar bakındım ona

Kendimden firarda hazzına dalıp
Kalpte tadamadım ah bana bana
Hiç kavuşamadık baş başa kalıp
Hasret kaldım Ya Rab o tatlı ana

Engin NAMLI 01:53 10.09.2011

Vuslat arefesi yokken kasavet
Hicran kapısına bir kul eyledin
O gün bu gün senden gelmedi davet
Sevgimin yurduna bir el eyledin

Ne çabuk değiştin yüz verdim diye
Gönlünü almadı aldığım hediye
Çok haksızlık ettin bu efendiye
Her gün sarayına bir yol eyledin

Bir zerre i miskal kini gütmedim
Afralık tafralık bir söz etmedim
Bir lafını alıp ele gitmedim
Ama sen her dile kem dil eyledin

Sevinçlere koşan zamanlar gibi
Hislerim coşardı ummanlar gibi
Üflenen mumdaki dumanlar gibi
Masaya dökülen bir kül eyledin

Engin NAMLI 23:04 29.12.2010

aşk beni kendime getirdi, epeydir kararlıyım:
herkesin ayısı, dayısı, dostu, postu var,kimilerinin de şemsiyesi kavramlardan. onlar da muaf, kirden, pastan, yağmur, çamurdan. hep beraber, birlikte, ebediiiii… derken baş alıyor, baştan savıyor, başa gelip çekiliyor, baş başa veriyor, başa belâ oluyorlar.bir de bakıyorsunuz baş olmuşlar. habire ‘oluyorlar’ da, başım niye hoş değil benim onlarla?

‘onlar’: Heidedger’in, ‘onlar alanı’ mı? ‘kamuoyu’, kurukalabalık.
yaşıda mı var?
S. Kierkegaard’a göre “bir şairin hayatı, var oluşun tüm yönleriyle çatışmasıyla başlar”. çatışmak bir tek şairlere mi özgüdür, olmalıdır? o zaman şairliğe, şairlere bir görev mi düşmektedir? bu kadar baş var iken üstelik. ve yok iken bir şey şairlerin üstünde başında.en mühimi tipli- tipsiz damlar, adamlar aldırırken aklınızı başınıza, döndürürken sizi yeniden…
kime sorsak, toplum bekçiliği görevi midir bu?
toplum: evrensel varoluşun öteki yanı ve ötekileştiren. karın buzun, suyun selin ortasında, sıkan sıkılan , sıkı ya da gevşek bir doku. dilin yeşerip yittiği, bileylenip bellendiği yapay zemin. doğada başlayan ölüm dirimin vitrin paketi. uyumun da mı?
evetlersek, o zaman niye “çatışır şair var oluşun tüm yönleriyle”? kafalarında mı ‘bir şey’ vardır, başlarında hep bir hal vardır da. çatıştıkları için mi kafadan olur, yoksa kafadan oldukları için mi çatışır akılsızlar?
akıl:ne büyülü bir sözcük! “maskeli balo” kıyafeti zekaya giydirilen. pensi pilesi, dikişi nakışıyla hep şık. niye delirir ki insan, niye baş kaldırır başlara, sefasını sürmek varken aklın – akıllı olmanın, aklın uslu durmasının. ‘yok’ oluveriyorsun sonra ya da yok ediliyor.
ah başa döndük, dolaşıp geldik aynı yere: ‘olmak’ ya da “not to be”
ve ‘onlar’: hem akıllı, hem de olmuşlar: safi ‘dünya’lı. üstlerinden başlarından akıyor. zeka değil gözlerinden fışkıran, uyumun ışığı. tebessümü anneleri öğrettiydi, içinde ne taşıdığını çok belli etme’meyi…
“karda yürü; ama zahmet etme sen, izini de başkaları silsin. ben olmayaca- ğım a yavrum hep yanında, ölümlü dünya.iyi ki doğdun, uyumuna bak. diklenme, didikleme. neymiş adalet sömürü, gününü gün ediyor bak doğa.o da bir ana, yalan mı? gidişât bildik, yoruluyor mu yenisi peşinde. varsa bir yavrusu, bir de sürüsü hiç sıkıyor mu canını? dertlenip deliriyor mu? dokunulmazsa, dokunmazsa kendi kendine aynı duruyor.’akılsız benzerlerimiz’ de cirit atıyor içinde. aşk alamıyor bu yüzden akıllarını baştan. denge/ uyum yerinde, temel içgüdüleri de. ne gezer korku, kabızlık, doğum kontrolü falan. ekmek elden su gölden de değil, ikisi de aynı yerden
aşk alınca aklımı başımdan, zekam fışkırdı, sıkışmıştı. kendime geldim eyy ahali, söyle zamanlar üstü müsün! değilse, sen mi zamanın, zaman mı senin yükün? cürümüm kadar yer yakacak olsam da, bütün yılkılarla/yılmış- larla yanacağım bundan böyle. biline!
sizce bunu diyen içimizden biri mi, yoksa içimizde biri midir? yönü bize
değil belli, gözü gönlü (yok) ta, ta… (da.) ilişmezsek kendine gelir mi?

Rabia Deveci – ANKARA ( Özgür Pencere denemeler kategorisinde yayımlanmıştır)

Kenetli ellerimiz ayrılmasın nazlı can
Fani alem bitse de kanaatim bu yönde
Kalp dolusu sevginin verdiği bu heyecan
Saadet sevdasının coşkusundan en önde

Senden de beklediğim aşkı yüce tutarak
Kem dilden el kelamı duyurmadan yaşaman
Yersiz kırgınlıkları ebedi unutarak
Sevince ulaşmalı her öfkeli aşaman

Kaderde birliktelik sıhhat,neşe getirsin
Dosdoğru bir hayatta ulvi yerimiz olsun
Mevlam aşk güllerini gönüllerde bitirsin
En güzelim arzular hazla,tutkuyla dolsun

Nedametin aşk sözleri silinsin dilimizden
Keşkeden medet ummak yakışmaz sevgimize
Vuslatı kaybedersek ne gelir elimizden
Dünyanın hicranıyla gidelim bengimize

Engin NAMLI 20.05.2010 14:22

Vadeler tükendi geçmişler olsun
Artık gereği yok gönül vermenin
Geceler kararsın güneşler doğsun
Acelesi kalktı güne ermenin

Değerli değilsem gönlünce artık
Bundan böyle senli zamana yazık
O kadar yordun ki kalbim çok kırık
Ne lüzumu vardı gönül germenin

Afla tesellinin var mı lüzumu
Zehre belemişken aşk havuzumu
Hafife alırsan sabır kozumu
Tekrarı yaşanır hüzne girmenin

Ruhumdan ayırdın çoktan cismimi
Gelmez giden gibi an sen ismimi
Bir müsade kadar gör de resmimi
Kıymetini anla beni görmenin

Engin NAMLI 25.04.2010 23:50

Türkiye Cümhiriyeti kurucularına ve bizleri özgürlüğe götüren önderlere kimi kesimlerden hatsız saldırılar geliyor. Tabiki bu saldırılar Türk Milleti tarafından gereğince püskürtülecektir.
Vakıflar Haftası dolayısıyla düzenlenen bir törende Atatürk’ün dönemin başbakanı İsmet İnönü’ye yazdığı bir mektuptan söz edilmekte. Sözde bu mektubun arkadasına saklanarak ta Kurtuluş Savaşı önderlerinden büyük komutanlarından İsmet İnönü’ye çamur atmaya çalışmışlardır. Mektup diye sözü edilen gönderi bir telgraftır. Bu telgraf 19 Şubat 1931 yılında yazıldı.

Atatürk 19 Şubat 1931 tarihinde Konya’daki gezisi sırasında İsmet İnönü’ye gönderdiği telgrafta şunları yazdı:

“(Acele ve Mühimdir) Konya: 19.2.1931

Başvekalete

Son tetkik seyahatimde muhtelif yerlerdeki müzeleri, eski sanat ve medeniyet eserlerini de gözden geçirdim.

1. İstanbul’dan başka Bursa, İzmir, Antalya, Adana ve Konya’da mevcut müzeleri gördüm. Bunlarda şimdiye kadar bulunabilen bazı eserler muhafaza olunmakta ve kısmen de ecnebi mütehassısların yardımı ile tasnif edilmektedir. Ancak memleketimizin hemen her tarafında emsalsiz defineler halinde yatmakta olan kadim medeniyet eserlerinin ileride tarafımızdan meydana çıkarılacak olanların ilmi bir surette muhafaza ve tasnifleri ve geçen devirlerin sürekli ihmali yüzünden pek harap hale gelmiş olan abidelerin muhafazaları için müze müdürlüklerinde ve hafriyat işlerinde kullanılmak üzere arkeoloji mütehassıslarına kat’i lüzum vardır. Bunun için Maarifçe harice tahsile gönderilecek talebeden bir kısmının bu şubeye tahsisinin muvafık olacağı fikrindeyim.

2. Konya’da asırlarca devam etmiş ihmaller sebebiyle büyük bir harabi içinde bulunmalarına rağmen sekiz asır evvelki Türk medeniyetinin hakiki şaheserleri kıymettar bazı mebani vardır. Bunlardan bilhassa Karatay Medresesi, Alaaddin Camisi, Sahipata medrese, cami ve türbesi, Sırçalı Mescid ve İnce Minare derhal ve müstacelen tamire muhtaç bir haldedir. Bu tamirin gecikmesi bu abidelerin kamilen inhirasını mucip olacağından evvela asker işgalinde bulunanların tahliyesinin ve kaffesinin mütehassıs zevat nezaretiyle tamirinin temin buyrulmasını rica ederim.”

Atatürk’ün İsmet İnönü’ye gönderdiği telgraf doğru yorumlandığında bir kızgınlık değil tarihi eserlerin korunması için başlatılan bir çalışmanın göstergesidir.

Lütfen Türk Milleti olarak bizleri bölmeye çalışanlara geçit vermeyelim. Bu nifak tohumlarını ekmeye çalışanları kendi pisliklerinde boğalım. Atatürk ilke ve inkılaplarına sahip çıkalım.

Dağların engeli bırakmaz beni
Bir adım öteye geçemiyorum
Dünyamı kapatmış gülü dikeni
Beyazla karayı seçemiyorum

Uçuruma uzar bütün yamaçlar
Sarmış sarmalamış dallar ağaçlar
İnan direnemem yolunur saçlar
Naçar durumdayım kaçamıyorum

Kanatlarım kalkmaz her yanım bağlı
Kendimde değilim şu gönlüm dağlı
Bakışım dönmüyor hiç sollu sağlı
Gözlerimden ışık saçamıyorum

Feryada başlasam kimler duyacak
Yalnız kurtlar kuşlar bana uyacak
Kimseler gelmezse el kol buyacak
İnan avuçları açamıyorum

Engin NAMLI 23:23 21.02.2010

Yaşam sefasında mevcut ne varsa
Hep dile getirdin huyun kurusun
Bırakmadın bende ne ev ne arsa
Hepsini bitirdin huyun kurusun

Vaz geçilmez aşkın ne hale koydu
Ne bir gönlün oldu ne gözün doydu
Uslanmayan kalbin her zaman toydu
Aklımı yitirdin huyun kurusun

Bak ah etmiyorum sabır doluyum
Senin gibi bende Hakk’ın kuluyum
Şevkate uzanan sevgi koluyum.
Bitmeyen hatırdın huyun kurusun

Hala derdindeyim bin bir kahırla
Ne olur kalbimi ansan hayırla
Günler geldi geçti onca dırdırla
Dünyamı batırdın huyun kurusun

Engin NAMLI 16:37 05.02.2010

Bütün yalanların mazide şimdi
Üstünü kapatıp kaçamazsın sen
Oyuna getiren bunca yıl kimdi
Hesabı vermeden uçamazsın sen

Her gün arttı suçun gönül davamda
Görmezden geldim hep sıcak yuvamda
Beni bırakmadın bir gün havamda
Artık gülücükler saçamazsın sen

Saadet verirken süslü sözlerin
Umutla bakardı inci gözlerin
Nasıl silinecek acı izlerin
Yeniden bir sayfa açamazsın sen

Kaçamak yaşamdı senden sunulan
Bir sevgin olmadı kalbe konulan
Meğer ki benmişim her gün yanılan
Beni çiğnemeden geçemezsin sen

Engin NAMLI
17:31 07.09.2009

^Aşkı^ hislerine eğlenti ettin
İçinden çıkılmaz bir halde şimdi
Öfkeyle,kaprisle üstüne gittin
Hüznünden bıkılmaz bir halde şimdi

Saadet doluyken sevda yüreği
Bu kadar üzmenin neydi gereği
Tutuncak yer arar gönül direği
Yerine dikilmez bir halde şimdi

Gem vurulmuş gibi ketum bu garip
Sorun anlatamaz hali muzdarip
Örseledin her gün kalbine girip
Sineye çekilmez bir halde şimdi

El dilinde oldu dünya şaşkını,
Bir mecnun edayla arar aşkını.
Ne yapsın artık bu sevda taşkını
Haline bakılmaz bir halde şimdi.

Engin NAMLI
22:52 08.05.2009